Het was winter. Ik had een serieuze schouderblessure opgelopen en ik had daardoor de plek waar ik lange tijd van droomde weer moeten verlaten. Mijn stukje hemel op aarde lag daardoor op honderden kilometers van me vandaan. Ik voelde me zwaar. En ik wilde maar één ding. Beter worden en terug daarheen.

Het is ondertussen ongeveer 10 jaar geleden dat ik noodgedwongen vanwege een blessure uit Zweden terug moest naar Nederland. Ik had mijn hart gevolgd en wilde niets liever dan daarheen emigreren. Ik haatte het hier. Alle huizen zo verschrikkelijk dicht op elkaar. De aarde overal bedekt met tegels of asfalt. Ik voelde me als in een gevangenis met een open deur. Technisch gezien zou ik weg kunnen. Maar waarheen? En dan?

Op een zeker moment besefte ik me dat ik datgene wat me in Zweden zo gelukkig maakte hier opnieuw moest zien te vinden. Dat voelde ik als de opdracht voor dat moment van mijn leven. Ik moest de rust van het Zweedse bos zien te vinden in onze hectische Nederlandse maatschappij die we in Zweden onderling grappend als “het wilde westen” hadden omschreven.

Het was me wel duidelijk dat dit een uitnodiging was om stil te worden vanbinnen en om helemaal bij mezelf te komen en te voelen wat ik nodig had. Er moest een manier zijn om dat op deze plek te doen.

Gaandeweg ontdekte ik dat het niet het Zweedse bos was dat ik miste, maar datgene waar het bos voor mij symbool voor stond: rust, stilte, een vredig gevoel, me één voelen met de wereld om me heen en het gevoel dat alles precies zo is zoals het zou moeten zijn. Zou ik dat ook hier in Nederland kunnen ervaren?

Ik ontdekte dat al die dingen die je in de buitenwereld mist, dingen zijn die eigenlijk van jezelf zijn. Het zijn kwaliteiten of eigenschappen die je ofwel nog niet voldoende ontwikkeld hebt ofwel weggestopt hebt. Maar diep van binnen draag je het allemaal in jezelf mee.

We zijn geneigd om het gemis van dat wat we graag willen op te vullen met dingen buiten onszelf. Met spullen, mensen, een ander huis of een andere baan. Of zoals ik dat deed zelfs met een emigratie naar een ander land. Maar om je geluk te vinden moet je bij jezelf naar binnen. Materiële zaken zijn alleen een quick fix voor even. De leegte die je ermee probeert te vullen blijft en die laat zich al snel weer aan je zien.

Maar wat is het wat je voelt en waar je naar verlangt? Echt heel diep vanbinnen?

Je ongelukkig voelen is een naar gevoel. En vaak proberen we het weg te stoppen. Maar eigenlijk is het iets heel moois. Het laat je namelijk zien dat je een diep verlangen hebt wat gezien wil worden. Het is de eerste stap naar groei en daar uit gaan komen waar je uiteindelijk komen wilt. Het is een belangrijk gevoel en je mag er zelfs dankbaar voor zijn. Door te onderzoeken welk verlangen er onder het ongelukkige gevoel zit, kun je gaan werken aan de oplossing. Mijn verlangen vond ik. Wat is het jouwe?

Welk hsp-type ben jij?

Doe de test en ontdek je persoonlijke hsp-type:

Inge Schuurmans

Inge is hoogsensitief en verdiept zich al vele jaren in deze eigenschap en in de werking van het gevoelige zenuwstelsel.
Ze deelt haar kennis en inzichten op deze website.
In het Online Programma Stralend Sensitief leert ze andere hsp om met hun gevoeligheid om te gaan, zodat deze eigenschap hen niet langer belemmert en ze kunnen gaan floreren in het leven.

{"email":"Email address invalid","url":"Website address invalid","required":"Required field missing"}

Want More Great Content?

Check Out These Articles 

>